Yalnızlıkla Baş Başa Kalanlara Rehberlik Eden Kıssa

Geylani Efendi, ilk zamanlarında dervişlerin bulunduğu bir mekânda kalıyordu. Orada birçok derviş, geçim derdiyle uğraşırken, bir derviş sürekli yalnız kalmayı tercih ediyordu. Herkes bunun nedenini merak ediyordu. Abdülkadir Geylani, o dervişin yanına gitti ve sordu: 'Neden yalnız kalmayı seçiyorsun?' Derviş, inançlarını gözler önüne seren bir cevap verdi: 'Yalnızlık, Allah’la daha çok baş başa kalmaktır.' Bu cevabı dinleyen Geylani, dervişin yalnızlığına saygı gösterdi. Yalnızlığın bazen bir erdem olduğu ve insanın ruhunu yüceltme amacının bu olduğunu anladı. Yaşadığı bu deneyim, Geylani’nin yalnızlığın karşısında duyduğu saygıyı derinleştirdi. Kendisi de birçok şeye dönüp bakacak ve her insanın bir yolculuğa çıktığını bilerek yalnızlıklarını anlamlandırabilecekti. Yalnızlık, geri dönüş yolunda bazen bir merhamet olabiliyordu. Bu kıssa, kimse yalnızlığı kötüleştirmemeli, belki de yalnızlık, kalbe geldiğinde huzurun en güzel anlamıdır.