Sabırsızlıkla Başa Çıkmanın Yolu: Şems'in Bilgeliği

Yıllar geçtikçe, aşkın özlemi büyüyordu. Şems-i Tebrizi, bir gün asıl aşkını, ruhunun derinliklerinde kaybetmişti. Gözleri, kaybolmuş bir aşkın peşindeydi. İçsel bir huzursuzluk duyuyordu; aşk her zaman arayıp bulma sürecinde bir kayıptı. O gün, Konya'nın serin sabahında, bir kuşun kanat sesleri arasında kaybolmuş ruhu, aşka dair en derin sorularla karşı karşıya kaldı. 'Kayıp kalan aşkımı nasıl bulabilirim?' diye düşünerek, sıkıntılarla dolu kalbini dinledi. O sırada bir işaret gördü; o andan itibaren aşkın peşine düştü. Seyahat ederken, aşkın gözlemleyebileceği her şey onun için bir ders haline geldi. Yolda, birçok öğretmenle karşılaştı ve her biri ona, 'Aşk; kendini bulmaktır' dedi. Şems, bu cevabı tekrar düşünerek günler geçirdikten sonra, içindeki aşkın yalnızca dışarıda aranamayacağını anlamıştı. Bir gün bir çiçek gördü ve bu çiçek ona aşka dair yeni bir bakış açısı sundu; 'Aşk, dışarıya değil, iç tarafımıza yapılan bir yolculuktur.' Diğer insanlar gibi o da kaybolmuş ve aşkı dışsal bir varlık olarak algılamıştı. Kalbin özüne döndüğünde, varlığın her şeyi içine çektiğini keşfetti; aşkın tahta dolayısıyla bu içsel devinim ile keşfedildiğini anladı. Kayıp buluşma, şahidiydi; aşk kendi içsel yolculuğunda yeniden doğuyordu. Bu kıssadan çıkarılacak ders, aşkın kaybının içsel erişim gerektirdiğidir; her insanın kalbindeki gerçek aşkı bulabilmesi için, önce kendini keşfetmesi gerektiğini anlaması önemlidir.