Borç İçinde Sıkışıp Kalanlara Şifa Olan Kıssa

Bir akşam, Şems-i Tebrizi, bir grup insanla birlikte bir dergahın avlusunda otururken, geceye doğru uzanan ayın ışıltısı altında bir melodi duymaya başladı. Melodi, insanların ruhundan yükselen bir melodi olarak aşka dair en derin hisleri dile getiriyordu. Şems, bu melodiye karşı kalben coştu ve derin bir anlayışla, aşkın bir müzik olduğunu düşündü. İnsanların birbirleriyle olan duygusal bağları, sanki bir orkestraymış gibi, ardında büyük bir senfoni oluşturuyordu. Şems'in aklındaki düşünceleri açığa çıkarmak için, içindeki sazı çalmaya başladı ve herkes onun yanında bir araya geldi. Her bir insan, kendi içsel melodi ve hikayelerini paylaşarak, birlikte bir ahenk oluşturdular. Her notada, aşkı, yaşamı ve ruhu dile getiren bir yankı kendi içlerinde yankılanıyordu. Şems, ‘Aşk bir müzik, insan daiz hamurdan bir melodi gibidir’ dedi. O akşam, yüzlerce ses bir araya gelerek gecenin karanlığına umut dolu bir melodi yaydı. Kimi zaman hüzün dolu, kimi zaman coşku dolu ve bazen de sakin bir parça... Aşkın hayatın her alanına yayıldığını anlatan bu çeşitli sesler, insanların ruhlarını canlandırıyordu. Bir süre sonra, bu melodi yayıldı ve herkes dergâha ait olan aşk damlasını hissetti. Bu kıssadan çıkarılan ders, aşkın herkesin içindeki bir melodi olduğudur; her birey, kendi özgün aşk hikayesi ve melodisiyle hayata katılır.