Borç İçinde Kaybolanlara Umut Verici İyilik Kıssası

Eylül, küçücük bir köyde yaşayan neşeli ve yardımsever bir kızdı. Her gün okuldan dönerken, yolunun üstünde gördüğü yaşlılarla selamlaşıp onlara yardım ederdi. Bir gün, yaşlı bir kadın, sokakta düşüp kaldı. Eylül, hemen ona koştu ve elinden tutarak kaldırdı. Kadın, ‘Çok iyi bir evlatsın!’ diyerek Eylülü övdü. Bu söz, Eylül’ün içine su serpmiş gibi oldu. O günden itibaren, yaşlı kadın Eylül’ü her gün beklemeye başladı. Eylülü beklemekteki sabrı, onun kalbinde iyilik yapmak ve başkalarına yardımcı olmak isteğini yeşertti. Yavaş yavaş, çevresindeki tüm yaşlılara destek olma isteğiyle dolmaya başladı. Her hafta sonu, Eylül komşularına yardım ediyor, ihtiyaç sahiplerine gıda ve su götürüyordu. Bu davranışları tüm köyde konuşulmaya başlandı. Eylül, bunun üzerine annesine, 'Anne, ben iyi bir evlat olmanın yolunu buldum!' dedi. Annesi de gülümseyerek, 'Her zaman iyilik yap, evladım. Bu dünya, senin gibi evlatlara ihtiyaç duyuyor!' Bu hikaye, iyi bir evlat olmanın mutluluğunu ve iyilik yapmanın kişinin ruhuna kattığı huzuru ortaya koymaktadır.