À ceux qui luttent contre le sentiment de solitude et cherchent l'espoir

Bir zamanlar, şehirde yaşayan Hasan adında bir adam, kaybolmuş bir hayattaydı. Gündüzleri uğraşarak hayatını kazanıyor, geceleri ise derin melankolilere dalıyordu. En karanlık anlarından birinde, bir dostu ona teheccüd ibadetinden bahsetti. O akşam, gözyaşları içinde Rabbine yalvarmak için kalktı. O gece, gözyaşlarının acısıyla karışık dualarına devam etti; fırtınalar içinde gidip gelen kalbini karar kılarak dua etmeye adayarak, bir an olsun yalnız olmadığını hissetti. Gece yarısı, uykuya yenik düştüğünde ruhu huzurun kollarına teslim oldu. Ertesi sabah, yeni bir güne gözlerini açmasının verdiği heyecanı taşıyarak, yeniden hayata döndü. Dua ve gözyaşları, bilinmeyen kapıların açılmasına vesile oldu. Artık her gece, unutmaya çalıştığı umut ışığını ruhunda hissediyor, dualarının gücüne inanarak yürümeye başladı. Her gece, bir öncekinden daha güçlü bir kavrayışla Rabbine yöneliyor, şefkatle gözyaşları dökerek içindeki sıkıntılardan kurtulmanın mutluluğunu yaşıyordu.