A Tale That Offers Hope to Those Struggling with Impatience

Fatma, öyle bir kadın ki, tüm dertleriyle yarılabilen bir yürek taşıyordu. Her gece, yalnız başına Kuran’ını eline alarak yıldızların altında dua ederdi. Bir gece, dua etmek için dışarı çıktı, aniden yağmur başladı. Gözyaşlarını yağmur ile birleştirerek, Yaratıcısına yöneldi. O gece, kalbinin derinliklerinden gelen gözyaşları, sabah güneşiyle yerlere düşen damlalar gibi parlıyordu. Dua ettikçe, içindeki yüklerin hafiflediğini hissetti. Bir zaman sonra, maddi sıkıntıları paraya dönüşmedi, ama ruhsal anlamda bir huzur buldu. Tam o esnada evine dönerken, bir tanıdığını gördü. O kişi, geçmişte ona ihanet etmişti. O an, intikamcı düşünceler ulaşmaya çalıştı ama Fatma, ruhundaki teheccüd duygusuna dayanarak, ‘Affetmek, aslında kendimi özgürleştirmek demektir’ düşüncesini benimsedi. İşte bu düşünce, ona içten bir sevinç kattı ve kalbini aydınlattı. Teheccüdün ruhuna aykırı duygulara karşı bir yanıt olarak, dua ve gözyaşlarıyla kendini yeniden buldu.