A Tale that Heals Those Confronted with Loneliness

Bir gün Şah-ı Nakşibend, talebeleriyle birlikte bir çay bahçesinde oturmuştu. Etrafında birçok insan vardı ve herkes kendi yalnızlığına gömülmüştü. Hüzün, kasvetle dolmuş bir hava içindeydiler. Şah-ı Nakşibend, talebelerine bakarak, "Ey talebelerim, dikkat edin! Hayatın anlamı, dış dünyada değil, kendi iç yolculuğunuzdadır. Dışarıda yüzlerce yüz, binlerce ses var belki, ama gerçek müzik iç dünyamızdaki sükunettir." dedi. Bu sözler üzerine talebeleri derin bir düşünceye daldı. İçlerinden biri, "Peki, bu iç yolculuğu nasıl yapabiliriz?" diye sordu. Şah-ı Nakşibend gülümsedi ve "İçselliğinizi keşfetmek için önce kendinizi tanımanız gerekir. Günlük hayatın telaşında kaybolmaktan kaçının, sessizliği bulun, zihninizi arındırın. O zaman kalbinizin derinliklerini hissedebilirsiniz," dedi. O günden sonra talebeleri, içsel bir huzur bulmak için günün en az bir saatini sessizliğe ayırmaya karar verdiler. Şah-ı Nakşibend'in bu öğretileri, onların hayatına bir yön verdi; içsel barış, huzur ve mutluluk arayışında kayıplarını buldular.