A Tale That Revives Energy for Those Experiencing Burnout

Bir zamanlar, gözü görmeyen bir zat varmış. Bu zat, gözleriyle değil, kalbiyle gördüğüne inanan bir sadık müminmiş. Her gün, Allah’ın adını anarak yollara düşer, insanlarla sohbet eder, kaybolanları bulur, gönüllere dokunurmuş. Bir gün, etrafındaki insanlar, onun kör olmasına rağmen, içinde barındırdığı ışığı fark ettiler. Bu zat, etrafında olup bitenleri algılar ve kendine özgü bir bakış açısı ile cevaplar verirdi. Günlerden bir gün, etrafında bir grup genç toplanmış ve onun yanında bir tür sınav yapmak istemişler. “Eğer gözlerin olsaydı, bizi tanır mıydın?” demişler. Zat, gülümseyerek, “Kalp gözümle tanırım, gözlerimle değil” demiş. O gün gençler, onun içsel dünyasındaki derinliği gördüklerinde, hayretler içinde kalmışlar. Zat, gözleri olmadan bile, insanları algılama ve ruhlarını tanıma yeteneği ile, Fena Fillah makamına ulaşmanın nasıl bir hal olduğunu göstermiş. O günden sonra, köydeki herkes, onun etrafında daha dikkatli ve saygılı olmaya başlamış.