A Tale That Comforts Those Tested with Illnesses

Bir gün kör bir adam, yanına gelen bir yolcuya, ‘Benim gibi kör olan birine neyi anlatabilirsin?’ diye sorar. Yolcu ise, ‘Dünyanın güzelliklerini anlatmaya gelmedim, ama senin gözlere ihtiyacın var mı? Bilmiyorum ama ben seni şükretmeye davet ediyorum.’ der. Kör adam bu sözler üzerine düşünmeye başlar ve ona kendi hikayesini anlatır: ‘Ben doğuştan körüm, ancak hayatım boyunca şükretmeyi öğrendim. Allah’a olan şükrüm, beni dünya ile barıştırdı, hatta görme yetim olmadığında bile gördüğümden daha fazlasını hissettiğimi anlarım.’ Adam, yıllarca x hastalıklara maruz kaldığını, ancak sabırla ve şükranla bu süreçleri geçirdiğini anlatır. Bu sözlerden etkilenen yolcu, ‘Sen, gözlerin yok ama senin gözlerin vardır; kalbin görebilir.’ diyerek kör adamı onurlandırır. O günden sonra, hasta ve dertli insanların önünde tefekkür eder; hastalığı ve musibeti kabullenir ve her daim şükretmeye devam eder.